พื้นที่สีขาวของ “นัก..อยาก..เขียน” [ประภาคาร เดียวดาย]

        มีโดนิโน่กี่ตัวกันนะที่ยังทรงตัวอยู่ได้ แม้มีหลายร้อยตัวรวบรวมกำลังกันและเดินหน้าพุ่งชนอย่างเต็มแรงที่พึงมี แรงน้อยนิดมหาศาลนั้น จะมีสักกี่ตัวที่หยุดยั้งมันไว้ได้            

        ถ้าไม่มั่นคงพอก็คงล้มลงไป โดยที่สายตาเราไม่ทันมองมัน มันก็กลายเป็นระนาบเดียวกันเสียแล้ว ราบเป็นหน้ากลอง…            

        แต่คงไม่แปลกอะไรอยู่แล้ว เพราะโดมิโน่ไม่ได้สร้างมาเพื่อให้ตั้งยืนหยัดอยู่เพียงลำพัง การรวมกันเป็นกลุ่มก้อน นั่นคือสิ่งที่ทำให้โดมิโน่ชิ้นทุกชิ้นมีความหมาย                       

        หากวันนี้ขาดโดมิโน่ไปหนึ่งชิ้น ชิ้นที่ไม่มีใครสังเกตเห็นเมื่อมันเรียงรายล้มลง พริบตาเดียวที่ใครสักคนจะสนใจมัน แล้วมันก็ผ่านไป สายตาผู้คนจ้องมองยังชิ้นที่ต้องล้มต่อไปเป็นตาเดียว             

         หากว่าเส้นทางการเรียงรายนั้นสะดุดลงเพียงเพราะโดมิโน่หนึ่งชิ้นอ่อนแอและล้มลงก่อนถึงเวลาอันควร เส้นทางทั้งหมดพังครืนลงกระทันหันอย่างไม่สามารถหยุดยั้งไว้ได้             

         หรือไม่ก็สร้างจนเสร็จสมบูรณ์ วิ่งไปครึ่งทาง แต่โดมิโน่ชิ้นหนึ่ง ผยองจนไม่ยอมล้มลง             

        โดมิโน่ตัวไหนมีค่ามากกว่ากัน            

         มันก็แต่เศษไม้แต้มสี ใส่จุดบอกลักษณะแทนตัว มันมีค่าตั้งแต่เมื่อไหร่กัน เมื่อต้องการใช้เท่านั้นหรือ โดมิโน่ชิ้นเล็ก ๆ สามารถทำให้หลายอย่างเปลี่ยนไปได้ขนาดนั้นเชียวหรือ             

         ฉันอาจเป็นโดมิโน่หนึ่งตัว หากฉันยอมพ่ายแพ้และล้มลงพร้อมกับใครเพื่อน ก็คงไม่มีใครสังเกตเห็น แต่ถ้าฉันทำตัวเด่น ก็อาจทำให้ฉันกลายเป็นตัวปัญหา แต่ฉันไม่อยากยอมแพ้             

        โดมิโน่ชิ้นนี้เกิดมาเพื่อยืดหยัดไม่ใช่ล้มลง            

        ฉันจะขอเป็นฉัน ให้ใครได้สังเกตเห็นก่อนว่าฉันมีตัวตน แม้ฉันต้องล้มลงในสักวันตามหน้าที่ อย่างน้อยให้ภาพฉันจารึกในสายตาใครหลายคนว่า             

      “ฉันคือโดมิโน่ ที่ไม่ยอมล้ม”

ประภาคาร  เดียวดาย : เขียน