พื้นที่สีขาวของ “นัก..อยาก..เขียน” [ประภาคาร เดียวดาย]

          เสากระโดงเรือเอนไหวเพราะลมแรง คลื่นสูงกระหน่ำพื้นทะเลลาดเอียง เรือเบาไหว เอนไปตามแรงมหาศาล “ไม่ไหว ไม่ไหว” หนึ่งใจพร่ำร้องบอก ทะเลคลั่งเกินกว่าจะฝืนทน ฉันเป็นแค่เรือลำน้อย ใยเล่าจะต้านทานคลื่นลมแรง ทะเลและผืนฟ้าพิโรธหนัก มองไม่เห็นทางไป ดาวเหนืออยู่ที่ใด ท้องฟ้าใยมืดสนิท ฉันมองไม่เห็นดวงดาวนำทาง ฉันคงจมลงแล้ว ณ บัดนี้

          ทุ่นเรือ คลื่นลมสงบลงเมื่อใด เรือคงมองเห็น ทุ่นเรือน้อยล่องลอยมั่นคง หวังยืนอยู่คู่เรือ แม้เรือแล่นผ่าน มองไม่เห็น แต่ขอเพียงเป็นสิ่งคอยเตือนให้เรือรู้ อยู่ใกล้ฝั่ง หากวันใดทะเลพิโรธ คลื่นใหญ่พัดมา ทุ่นน้อยแม้ไม่มีทางจม แต่ก็ไม่อาจทรงตัวอยู่ได้เช่นเดิม ทะเลอาจไม่ต้องการทุ่นเรือให้รกตา ไม่อยากให้สิ่งใดล่วงรู้ได้ถึงความลึกใต้ท้องทะเล ไม่อยากให้เรือมองเห็น ไม่อยากให้เรือเดินทางเข้าใกล้ฝั่ง พาลพิโรธจมทุ่นให้หายไป แต่ทุ่นน้อยแข็งแรงและมั่นคงมานานแล้วเสียจนชิน ไม่มีวันจมลง ฉันจะไม่จม แรงพิโรธโกรธเคืองวันนี้ เรือน้อยถูกพัดไกลไปทางอื่น หลงทางไม่พบทุ่น

          คลื่นใหญ่พัดพา เรือน้อยให้หลงทาง แสงสว่างริบรี่ไกลโพ้น จุดเล็ก ๆ ใหญ่ขึ้นเมื่อเรือเข้าใกล้มัน “ประภาคาร” เรือน้อยหลงทางมาพบฝั่งอีกฝากของทะเล หนีคลื่นลมมาพบฝั่งใหม่ ทะเลฝั่งนี้ดูช่างเงียบสงบ ห่างไกลผู้คน ความสับสนหมดลงชั่วครู่ เมื่อมองจ้องไปที่หอคอยสว่างตา ประภาคารสูงจ้องมองความถึงเหนื่อยล้าของเรือน้อย   

         เรือลำน้อยมองเห็นความเดียวดายของแท่งสูง เรือเทียบฝั่งประภาคารเหยียดตรง ไร้ท่าเทียบจอดใกล้ฐาน เรือน้อยทำได้เพียงแค่มอง อยากเข้าใกล้พักใจที่ประภาคาร อยากเทียบท่าตลอดไป “รู้สึกปลอดภัยเมื่อเทียบท่า แต่ทว่า ไม่ใช่จุดหมายของการสร้างเรือ เรือต้องเดินทะเล”            

         ประภาคารอาลัยเรือลำน้อย ผู้เห็นค่าประภาคารไกลโพ้น อยากเดินลงทะเล พาเรือมาไว้บนฝั่ง ข้าง ๆ กาย แต่ประภาคารหนักเกินกว่าล่องลอยได้ในผืนน้ำ คงจมและพังครืนลงจนน้ำในทะเลกระเพื่อมหนักขึ้น จนทะเลหาเหตุผลพิโรธได้อีกครั้ง            

         ประภาคารสูงตะง่านมั่นคงมาแสนนาน แทบพังครืนเมื่อพบเรือน้อย  แท่งตรงหวั่นไหว ร่ำร้องก้องพื้นฝั่ง ทะเลนั้นก็ครวญใจไม่ต่างกัน            

         ประภาคารเลือกยืนหยัดอยู่ที่เดิม ฐานประภาคารยังติดอยู่กับพื้นดินเดิม ไม่อาจละทิ้งไป แท่งตรงส่องไฟเหยียดตัว อยู่สูงห่างไกลผู้คน เพียงเพื่อต้องการอยู่กับฝั่งนี้เพียงลำพัง             

         เรือหลงทางยิ่งลอยห่างออกไป ยิ่งตอกย้ำให้เรือน้อยเห็นว่า ประภาคารยังยึดติดกับพื้นดิน ไม่ยอมไปไหน ขออยู่บนฝั่งลิบตาสุดไกลโพ้น ปล่อยเรือน้อยให้ล่องลอยไป…ไกลลับตา…            

         สิ่งที่พอทำได้ แม้ไกลห่าง ขอฝากฝังให้ทุ่นน้อยคอยบอกกล่าว อันตรายอยู่ที่ใด โปรดนำเธอห่างไกลทั้งภัยพาล

ใจเรือน้อยครุ่นคิดถึงประภาคาร
เหตุใดเจ้าไม่เกิดเป็นทะเลเคียงคู่ข้า

ประภาคารเดียวดายเฝ้าบอกใจ
เหตุใดเรือนั้นไม่เกิดเป็นฝั่งให้วางรากฐานอย่างวันนี้

ทุ่นล่องลอยก็พลางนึก ใยเจ้าไม่เป็นเรือลำน้อย
หาปลาใกล้ฝั่ง ใยต้องท่องทะเลไปแสนไกล

ทะเลกว้างใหญ่ในใจครวญ ใยเรือน้อยมักลอยออกนอกทาง
ใยต้องชวนพิโรธโกรธาไม่สิ้นสุด …
.
ประภาคาร  เดียวดาย