พื้นที่สีขาวของ “นัก..อยาก..เขียน” [ประภาคาร เดียวดาย]

วันและคืนเหล่านั้นจะยังงดงามไม่เคยเปลี่ยนไป
ยังคงเป็นดังเหมือนกับเมื่อวาน อยู่ในส่วนลึกความทรงจำ
แต่ต่างกันแค่เพียง ในตอนนี้..

ฉันนั้นไม่ได้มีเธออยู่ข้าง ๆ
เหมือนวันที่เราเคยเดินข้ามผ่าน
ทุก ๆ สิ่ง ทุก ๆ อย่าง มาด้วยกัน

นับเป็นช่วงชีวิตที่ดีที่สุด แม้เป็นแค่เพียงเวลาสั้น ๆ
ที่เคยเกิดขึ้นกับฉัน เพราะเธอ

เพลงและของขวัญ ตั๋วจากโรงหนัง
จดหมายที่ส่งให้กันในวันที่ห่าง ฉันนั้นยังคงเก็บไว้
วันที่เหนื่อยล้า ถ้อยคำที่ปลอบใจ
..…………………………………………….

          บทเพลงนำฉันย้อนกาลเวลาปัจจุบัน ไปเวลาตอนนี้เมื่อเดือนก่อน ๆ ค่ำคืนนี้และค่ำคืนนั้น ช่างต่างกันนักหนาตามกาลเวลาที่เดินผ่านไปทุกนาที

              แสงสว่างไปบนหลอดไฟสาธารณะข้างถนน ฉันเดินข้างคนตัวเล็กพร้อมน้องชายอีกหนึ่งคนที่เดินนำหน้าเล็กน้อย แสงสว่างจากแสงสังเคราะห์ไล่แสงจากดวงอาทิตย์ให้หายไปในเงามืด แสงสว่างในระนาบใกล้กับสายตา แสงไฟของรถสาดส่องมาคันแล้วคันเล่า เสียงนกวุ่นวายบนตึกสูงแย่งกันหาที่หลับนอน เสียงเพลงร้านเบียร์ และเสียงอื่น ๆ ปนเปกันไป ขอบถนนคนเดินตรงนั้น ฉันไม่ได้เดินบ่อยนัก แต่ละครั้งเพียงพอให้เรียกว่าความทรงจำได้ทุกครั้งไป

              คนตัวเล็กร่างเริงสดใส เหมือนละทิ้งความทุกข์ใจไว้ที่ไหนสักแห่ง เดินข้างฉันอย่างสุขใจ ฉันก็เช่นกัน ข้าวจี่ อาหารข้างทาง น่าทานเสมอเวลาหิว คุณป้อนมันใส่ปากฉัน อาจเรียกว่ายัดคงจะจริงเสียกว่า ระยะทางการเดินสั้นลงทุกที จำนวนเสาไฟเริ่มลดลงเรื่อย ๆ เมื่อใกล้ถึงปลายทางที่เพิ่งจากมาไม่นานนัก

              ความรู้สึกแปลกเกิดขึ้นเรื่อย ๆ มาในสองวันนั้น เกิดอะไรขึ้นกับฉัน ฉันกำลังสนใจคนตัวเล็กข้างกายนี้อย่างนั้นหรือ คนที่เพื่อนฉันชอบอย่างนั้นหรือ ฉันกำลังคิดอะไรอยู่ ฉันพ่ายแพ้ให้คุณด้วยเหตุผลใดกัน

             อยากยื้อเวลาการเดินให้สองขาก้าวช้าลง ให้น้องชายคุณเดินช้าลงอีกสักหน่อย ก่อนที่ฉันจะพบแม่คุณ ฉันควรทำตัวยังเมื่อพบแม่คุณ ฉันหยอกล้อกับกริยาตลกขบขัน เธอหัวเราะชอบใจ หรือไม่ก็รับไม่ได้ที่เห็นฉันทำเสียงล้อเลียน ล้อเล่น คล้ายกับบ้าไปแล้วครึ่งคน

             แม่คุณใจดีกว่าที่ฉันคิดไว้ ฉันรู้สึกผิดที่พาลูกสาวและลูกชายท่านไปเดินเล่นค่ำ ๆ มืด ๆ ในที่ที่ไม่คุ้นเคย              การเดินทางกลับบ้านในรถยนต์ที่ไม่ใช่ของครอบครัว ไม่คุ้นเคย แต่กลับรู้สึกดี รถผ่านซอยบ้านคนที่ยังผูกพันทางใจ และผ่านซอยหอพักคนที่ผูกพันครึ่งกายครึ่งใจ ไม่แน่ใจว่าที่ไหนที่ศีรษะเล็ก ๆ เอนมาพิงไว้ที่ไหล่ฉัน การสัมผัสกันของแขนเปลี่ยนเป็นการสัมผัสของผ่ามือ คุณคิดอะไรอยู่  ฉันคิดอะไรอยู่

               แหวนสีดำของฉัน กับแหวนสีขาวของคุณ สัมผัสกัน แหวนสองวงจะรู้สึกอะไรมั๊ย หรือแหวนสีขาวดูดกลืนความเป็นฉันในแหวนดำนั้นไปแล้ว

              ใครบางคนที่ถูกสะกดจิตไว้ภายใต้แหวน อาจถูกละทิ้งไปแล้วตั้งแต่ตอนนั้น เวลาหกเจ็ดปีที่ผ่านมา อาจรอคอยใครคนนี้มาปลดปล่อย

              คุณอาจกลายเป็นสิ่งที่สูญหายไปในกาลเวลาฉัน สิ่งที่ฉันค้นพบแต่ไม่มีสิทธิ์ครอบครอง เหมือนหลอดไฟข้างถนนที่เพิ่งเดินจากมา แม้มันจะส่องสว่างให้เราเห็นทางที่เดินไปข้างหน้า แต่ก็ใช่ว่าเราจะเอามันมาเป็นของเรา และส่องทางให้เราตลอดไปได้

             คนบางคนอาจถูกำหนดมาเพื่อเจอกันเพียงแค่นี้เท่านั้น เพียงเท่านี้ เท่านี้ เท่านั้น

             ขอบคุณเวลาสั้น ๆ กับความรู้สึกที่มากมายกว่ากาลเวลากำหนดไว้ ขอบคุณเวลาช่วงหนึ่งที่ทำให้รู้ว่า ปัจจุบันคือสิ่งที่ดำรงอยู่ ไม่ว่ามันจะเป็นเช่นไร วันนี้ฉันจะยืนข้างใคร หรือไม่มีใคร แม้ฉันต้องเดินเพียงลำพัง ฉันก็จำต้องอยู่กับปัจจุบันต่างหาก

              หวังว่าฉันจะทำมันได้…